Gündedün

Bahar Gerçek Doğru, ‘’Gündedün’’ hikâyelerinde belleğe yapılan özlem dolu yolculuğu bugünde var olmaya çalışan insanın direnciyle sınıyor. Bambaşka hayatların içinden çıkıp gelen öykü kahramanları, unutmayı seçtiklerimizle hatırlamaya cesaret ettiklerimiz arasındaki boşluğa kendiliğinden gelip yerleşiyor. İnsan hafızasının seçiciliği ve hatırlamanın gücüne dair öyküler okurken kendinizi renkli bir ‘’hayatlar’’ geçidinin içinde buluyorsunuz. Yazar sustuklarımızı söze dökerken okuyucuyu adeta kendi aynasından yansıyan samimi ve büyülü suretler karşılıyor. Hayatın izlerini bazen gecekonduda yaşayan bir genç kızın umutlarında bazen sakura zamanı Japonya’dan yola çıkan bir dost mektubunda bazen de bir camın ardından yaşamı izleyen yalnız bir kadının kalabalığında sürüyorsunuz. Öyküler satır aralarında hepimizin bildiği o eski şarkıları uzaklardan fısıldarken arkamıza dönüp bakma cesareti veriyor. Gündedün belki de en çok okuyucusunu samimiyetle umuda çağırıyor.

Modası geçmiş melamin tabaklar, sararmış masa örtüleri, paslanmış bir makas, kavanoz kapakları, annesinin giysileri, kırık biblolar ve kardeşinin hiç oynayamadığı oyuncakları… Sezen Aksu olanca gücüyle bağırıyordu : ‘’Geri dön, geri dön, ne olur geri dön…’’ Ezan sesi duyulunca yan apartmandan gelen müzik sesi birden kesildi. Kararsız sonbahar havası sabahtan beri sıkıntılıy­dı. Gökyüzü karanlık bulutların ağırlığına daha fazla da­yanamayınca çözüldü. Aniden bastıran şiddetli yağmurun serinliği, toprak kokusuyla birlikte odanın içine doluverdi. Uzun zamandır bastığı yer sanki ayaklarının altında beşik gibi sallanıyordu. Oysa, sıradan bir sömestr tatili olacaktı. Kış bitmeye yakın okula dönecekti. Şimdi hayalleri başka bir şehirde, kendi burada…